Köken: Arapça āmir · Telaffuz: a:mir
- 1
isimBir işte emir verme yetkisi bulunan kimse
“Akıl öğrettiğim herif şimdi bana amir oldu.” — Burhan Felek
- 2
sıfatBuyuran
“Lakin tamam istasyona varırken son kati ve amir ses beni bulunduğum yere çivileyiverdi.” — Reşat Ekrem Koçu
- 3
ticaretSatıcı veya ihracatçının gönderdiği malların bedelini almak üzere gerekli belgeleri göstererek bankaya başvuran kimse