Köken: Türkçe bey + Farsça zāde · Telaffuz: beyza:de
- 1
isimBeyin oğlu
“Ben beyzade, kişizade / Her türlü dertten topyekûn azade” — Bedri Rahmi Eyüboğlu
- 2
Soylu kimse
“Eşsiz bir beyzadeydi, zamanımızda artık benzeri çıkmıyor.” — Attilâ İlhan
- 3
mecazÖzenli bir biçimde büyütülmüş, nazlı kimse