Köken: Arapça esef
- 1
isim, eskimişOlmaması, yapılmaması gereken veya yapılamayan bir şey için duyulan üzüntü
“Ötekilerin yüzünde onunki gibi esefle karışmamış, bambaşka bir öfke vardı.” — Tarık Buğra
- 2
► yerinme
“Esef” Türkçede isim olarak kullanılan Arapça kökenli bir kelimedir. Sözlükte 2 anlamı bulunur. En yaygın anlamı şudur: “Olmaması, yapılmaması gereken veya yapılamayan bir şey için duyulan üzüntü”. 4 harf ve 2 heceden (e-sef) oluşur. Kelimeyle ilgili 2 deyim ve atasözü vardır.
Köken: Arapça esef
isim, eskimişOlmaması, yapılmaması gereken veya yapılamayan bir şey için duyulan üzüntü
“Ötekilerin yüzünde onunki gibi esefle karışmamış, bambaşka bir öfke vardı.” — Tarık Buğra
► yerinme