Köken: Arapça huve + bāḳī · Telaffuz: hü'velba:ki:
- 1
isim, eskimiş"Baki kalan Allah'tır" anlamında ve genellikle mezar taşlarına yazılan bir söz
“Şimdiki fırka binaları ile sinemanın bulunduğu yerde servileri, baldıranları ve ısırgan otları arasında kocaman kavuklar, püsküllü fesler yükselen, kara yosun tutmuş mermerlerin üstünde hüvelbakiler okunan; otları bulutlara karışan bir mezarlık vardı.” — Sait Faik Abasıyanık