Köken: Arapça ḫuṣūmet + Farsça -kār · Telaffuz: husu:metkâr
- 1
sıfat, eskimişDüşmanlık besleyen, kin güden (kimse)
- 2
zarf► düşmanca
“Eniştesinin saflığından cesaret alarak ablasının husumetkâr davranması, evdeki mevkisini güçleştiriyordu.” — Ercüment Ekrem Talu