Köken: Arapça imtizāc · Telaffuz: imtiza:cı
- 1
isim, eskimiş► uyum
- 2
Karşısındakiyle iyi geçinme
- 3
İki veya daha çok şeyin karışarak tek bir şey oluşturması; bağdaşma
“Her şeyden evvel kendisinde tefekkürle hissin yüksek bir imtizacı fark ediliyordu.” — Asaf Halet Çelebi