Köken: Arapça ḳāfiye · Telaffuz: ka:fiye
- 1
isim, edebiyatŞiirde dizelerin sonunda tekrarlanan ve aynı ahengi veren heceler veya aynı görevde olmayan ancak benzeşen sesler; uyak
“Nitekim tarihî bir kafiye lisanı olan Türkçede, daha başlangıçtan beri engin bir aliterasyon hadise vardır.” — Nihat Sami Banarlı
- 2
Halk edebiyatında ayak