Köken: Arapça meʾẕūn · Telaffuz: me:zun
- 1
sıfatBir okulu bitirerek diploma almış (kimse)
“Bu kitabı ilk okuduğumda, çiçeği burnunda bir fakülte mezunuydum.” — Adalet Ağaoğlu
- 2
eskimişİzin almış
“Vedia'dan öğrendim, seyahate çıkacakmışsınız, mezunmuşsunuz.” — Peyami Safa
- 3
eskimişBir iş için yetki verilmiş; yetkili
“Bunu yapmaya mezun değilim.”