Köken: Arapça muḥtāc · Telaffuz: muhta:cı
- 1
sıfatBir şeye gereksinim duyan
“Bunu işitmeye ne kadar muhtaçmış!” — Adalet Ağaoğlu
- 2
Yoksul, fakir (kimse)
“Muhtaç hemşehrilerin bir kısmı etrafımda dolaşmaya, bana kur yapmaya başladılar.” — Reşat Nuri Güntekin
- 3
Bakmaya mecbur olduğu aile bireylerini veya kendisini geçindirmeye yetecek geliri, malı, kazancı bulunmayan