Köken: Farsça ter + tāze · Telaffuz: te'rüta:ze
- 1
sıfat, eskimiş► körpe
“Frenk illerinde ... tenorların akbabaya dönmüş, kartlaşmışlarına bile terütaze kızlar gönül verirlermiş.” — Refik Halit Karay
- 2
zarfDinç bir biçimde
“İkinci yarıda herkesin dili bir karış dışarı çıktığı, maraza aradığı, çamurlaştığı zaman, seninki, oyuna yeni girmiş gibi terütaze koşar durur.” — Haldun Taner